Birikimcilerin Payına Payandalık Düştü…

12 Eylül öncesinde ve sonrasında dar bir “entelektüel” çevre olan Birikim için de bir kaç saptama yapmakta yarar var. Genellikle devrimci mücadele süreçlerinden “sırça köşklere” pek de burnundan kıl aldırmayarak geçişin ara durağı olan Birikim’cilik yarattığı kafa bulanıklıklarıyla devrimci düşüncelerin aydın çevrelerde kök salmasının önünde bir engel oluşturdu. 12 Eylül sonrasında ise Marksizmin yeni yorumu kisvesi altında genel olarak jakobenizme özel olarak da devrimci düşüncelere karşı teorik bir saldırının odağı haline geldi. Özellikle yanlış bir Kemalizm ve tarih okuması nedeniyle de cumhuriyet rejiminin “mağdurları” olarak sunulan İslamcı düşüncelerin solda meşrulaştırılması için yoğun bir çaba sarf ettiler. 

Ali Bulaç, Abdurrahman Dilipak gibi gerici yazarlar Birikim Dergisinde boy gösterirken, Şerif Mardin’in merkez-çevre üzerinden siyasal süreçleri okuyan düşüncelerinin ya da İdris Küçükömer’in “Türkiye’de sol sağdır sağ da sol” türünden teorik tezlerinin taşıyıcısı da Birikim’in yayın çizgisi oldu. Genellikle yenilgi dönemlerinde ortaya çıkan bu düşünceler Birikim Dergisi eliyle yaygınlaştırıldı. 

12 EYLÜL ve SOL 

Devrimci Hareketler üzerine yazılan “akademik” yazılar ise teorik bir değer taşımasalar bile akademik çevrelerde yayın faaliyetleri yoluyla yankı buldu. Bütün bu “liberal” yayın faaliyetlerine eşlik eden siyasal tutum alışlar ve analizler ise sadece ve sadece İslamcı bir rejimin soldan meşrulaştırmasına hizmet etti. 

Birikim’in abileri Murat Belge ve Ömer Laçiner’in AKP’ye ilişkin analizleri ise gerçekten Birikim çevresinin geldiği yeri göstermektedir. Murat Belge’nin hayatını kaybeden devrimci öğretmen Metin Lokumcu için Ergenekoncuydu şeklindeki terbiyesizliğinin, AKP’ye oy verdim açıklamasının pespayeliğini bir kenara bırakalım. 

On yıllardır anlaşılmaz teorik yazıları bıkmadan usanmadan yazıp duran Ömer Laçiner’in tezlerine yakından bakalım. Laçiner Yeni Şafak gazetesine verdiği demeçte referandumda evet demelerini şöyle gerekçelendiriyor:“Referandumdaki ‘Evet’, ‘Hayır’ın tarihsel bir arka planı var. Örneğin bugün evet diyen bizler, 1990’larda RP’nin daha sonra da AK Parti’nin asli niteliğinin ‘dincilik’ olmadığını, bunların herhangi bir muhafazakar/sağ partiden pek farklı olmadıklarını belirtiyor; Atatürkçü otoritarizme, askeri darbeye bel bağlayanların ‘laiklik elden gidiyor’ çığırtkanlıklarına karşı çıkıyorduk”

Laçiner bu sözlerine Ergenekon davalarını övgüyle karşılayıp AKP’nin politikalarına bu konuda verdikleri desteği de ekliyor. AKP-Fettulah Gülen ittifakının iktidarı ele geçirmek için gündeme gelen bu yargılamaların bir” temiz eller operasyonu “olmadığı 15 Temmuz askeri darbe girişimine uzanan bir iç iktidar çatışması olduğu artık herkes tarafından biliniyor. Askeri darbelerin ve askeri vesayetin son bulacağı propagandaları ile gündeme gelen 2010 referandumunun bir askeri darbe girişimine uzanmasındaki garabet bir yana, siyasal İslamcılığın askeri darbe karşıtı olduğuna ve demokrasi getireceğine inanmak gerçekten de büyük bir aymazlık sayılmalıdır. 

2010 referandumunun otoriter bir İslamcı ittifakının her türlü hile ve kandırmaca ile kendi iktidarını kurmak olduğunu anlamamış olmak bir yana bu konuda net bir tavır alan devrim- cileri “darbecilikle” suçlamak bırakalım aymazlığı her şeyden önce ahlak sınırlarını zorlamaktır. Ekim 2010 da verilen bu röportajdaki yanılgılardan sonra insan nasıl hala politik analizler yazmaya devam edebilir gerçekten de anlamak zordur. Murathan Mungan’ın “bu ülkede her şey olabilirsiniz ama rezil olmazsınız” şeklindeki ünlü sözü bu olayda bir kez daha doğrulanıyor. 

Hele hele Marksizmin kimsenin vakıf olamadığı sırlarına vakıf olan “büyük teorisyenimizin” Recep Tayyip Erdoğan ve AKP’ye ilişkin analizleri var ki akıllara seza, şöyle konuşuyor Laçiner: “AK Parti’yi ortaya çıkartan dinamik (…) Anadolu’da yerleşik, devlet tahsislerinden çok kendi girişimciliğiyle dış dünya ile ticari ilişkiler yoluyla gelişen otantik bir sermaye-burjuva sınıfı teşekkül etti böylece “ 

Ve devamla “Bu yeni sosyoekonomik taban partinin hem demokratik reform ihtiyacını hem de bu talebin sınırlarını gösteriyordu.” Bitmedi bir de Ak Parti’nin değişmesiyle ilgili kimsenin göremediği derin düşünceleri var “abimizin”. 

“Biz hiçbir zaman bu insanlar takiye yapıyor falan demedik diyemeyiz. Değiştiler ve bu değişim içselleşmiş bana göre. Sadece Başbakan’da değil Müslüman kesimin büyük çoğunluğu için bu değişim şu veya bu oranda söz konusu ve ciddi. Ak Parti’yi kuran kadro fikri bir evrim geçirdi..” 

Değiştiklerini hem de sadece Başbakan’ın (Recep Tayyip Erdoğan) değil bütün kadroların değiştiğini üstelik bu değişimi içselleştirdiklerini savunmak ne büyük bir öngörü, bunu sadece Marksizmi derinlemesine analiz eden bir teorisyen yapabilirdi. (!) 

“Anadolu burjuvazisinin” reformculuğu da çok büyük bir keşif gerçekten de, bütün dışa açılma pratiklerinin yurt dışında bayi toplantılarına katılmakla sınırlı olduğu; Ticaret ve Sanayi Oda- larında imtiyaz kapma peşinde olan, servetleri başta kadın ve çocuk emeği olmak üzere yoğun bir emek sömürüsüne dayanan, sendikalaşmanın hemen hemen hiç olmadığı fabrikalarda çalışan insanların emeğini acımasızca sömüren, vakıflar ve tarikatlar yoluyla örgütlenip gericiliğin kalelerinin baş destekçisi olan “muhafazakar Anadolu burjuvazisini” reformist ve demokrasi taleplerinin taşıyıcısı olarak görmek ve bunu Marksizm sosyalizm vb. düşünceler adına yapmak Marks’ı mezarında ters döndürecek bir tutumdur.

Neyse bugün içinde yaşadığımız koşulların yalanladığı, saçmalığın her hangi bir açıklamaya gerek kalmaksızın apaçık ortada olduğu düşünceler üzerinde fazlaca durmaya gerek yok gerçekten de. Laçiner aynı röportajında TKP’den ÖDP’ye kadar Hayır diyen sosyalistlerle “ahlaki ve moral açıdan bağımız tamamen koptu” diyordu. Başta ahlaki değerler olmak kaydıyla elhak doğru! Devrimciliğin artık bu çevreyle bütün bağları kopmuş, Birikim’in payına sicillerinde Cumhuriyet tarihinin en gerici iktidarına ideolojik payanda olmak düşmüştür.