İsyanların Çağrısı

I

Çürüyen sistem faşizme doğru yönelirken, bir yanıyla da bir isyanlar çağındayız. Bunun son halkası Hindistan’da “Hamamböceği” isyanı oldu. Gençlerin haksızlığa karşı mücadelesi bir gelecek mücadelesi olarak topyekün direnişe dönüştü. Faşist Modi’nin 12 yıllık iktidarı ile birlikte neoliberal sömürünün yarattığı geleceksizliğe karşı bu isyan kendisinden öncekilere benzer bir biçimde ağırlıkla genç kuşaklar üzerinden ortaya çıktı. Bunun bir başka yüzünü de Almanya seçimlerinde Die Linke’nin yükselişinde ve Avrupa’nın farklı ülkelerinden Brezilya seçimlerine kadar uzanan bir hatta görmeye devam ediyoruz. Sosyal ağlar ve sokak üzerinden, doğrudan eylem ve demokrasi temelli bu hareket, kısmi bir kazanım da elde edebildi. Bu hareketlerin dinamizminin nasıl sürekli kılınacağı, ne tür örgütlenme formlarına ihtiyaç olduğu ve sistemde gerçek ve kalıcı dönüşümleri nasıl gerçekleştireceği ise bütün dünya solunun da tartışmaya devam ettiği bir konu. 

II

Öncelikle ifade edilmesi gereken uzun yıllardır süren bu isyan ve halk direnişlerinin merkezinde yeni bir muhalif kuşağın yer almasıdır. Gençlerin ve kadınların ön planda olduğu bu direnişler dar bir talepler sınırı içinden doğsa da bir gelecek mücadelesi olarak, düzene ve sisteme köklü bir başkaldırıya dönüşüyor. Bu haliyle de yalnızca bir kuşak direnişi olmanın ötesinde son derece sınıfsal temellere sahip olan, bu bakımdan da konjonktürel olmanın ötesinde bir muhtevaya sahip direnişler. Aynı zamanda sadece gençlik ve kadın mücadelesi sınırında değil, sistem ve düzene karşı tüm ezilen emekçi halk sınıflarıyla birleşen halk isyanları olarak gelişiyor. 

III

Bu direnişler sosyalizmin bir alternatifi temsil etmediği, bir çağ dönüşümü koşullarında gündeme gelmeye devam ediyor. Her ne kadar yeni kuşakların sosyalizme olan ilgisinden söz edilse de bu kendisini bir politik dönüşümle (ve iktidar mücadelesi ile) ilişkilendirmeksizin, ağırlıkla kapitalizmin eleştirisi ya da karşıtlığının bir ifadesi olarak kullanılıyor. Bu isyan ve direniş hareketleri içinde kimi sol deneyimler gelişmiş olsa da bunlar reel ve kalıcı toplumsal alternatifler olarak gelişemedi. Buna karşı yeni isyan ve hareketler içerisinde yükselen toplumsal talepler, sosyalizm ufkunu da güncelliyor. Eğitim ve sağlık başta olmak üzere kamusal hakların geri alınması, gelir adaletsizliğine karşı -servet vergisi dahil- adalet talebi, temsili demokrasinin çöküşü ve faşist Başkanlık rejimleri karşısında doğrudan temsil ve kolektif siyaset bunların başında sayılabilir… Bu sınırlı talepler dahi kapitalist-emperyalist sistemin sahiplerini kaygılandırmaya, Trump’ın sürekli vurguladığı üzere toplumsal hareketleri komünizm tehdidi olarak işaretleyecek bir korkuyu tetiklemeye yetiyor. 

IV

Alternatif bir toplumsal düzen ve gelecek için değişim arayışları hiç kuşkusuz ki, önümüzdeki dönemde belirleyici olmaya devam edecek. Burada en çok gündeme gelen konulardan birisi kalıcı örgütlenme ve mücadelede sürekliliğin kazanılmaması. İsyanların kendiliğinden niteliğinde ortaya çıkan devrimci potansiyellerinin henüz kendi örgütlenmelerini yaratabildiğini söylemek mümkün değil. Öte yandan parti ve sendika gibi örgütlenme formlarının bu yaygın ve geniş direnme dinamiklerini kapsamakta yetersiz kaldığı da bir gerçek. Bu da farklı örgütlenme girişimleri ve direnme dinamiklerini bir arada düşünebilecek cephesel yeni modellere olan ihtiyacı gündeme getiriyor.  

V

Bu aşamada öncelikle söylenebilecek olan, egemen siyasetin biçim ve örgütlenmelerinin kesin biçimde çöküşüdür. Burjuva parlamenter siyasal alan içine çekilmiş düzen muhalefetleri de dahil olmak üzere, bu çöküş toplumsal alandaki yeni arayışlara kapı aralıyor. Türkiye açısından da söz konusu olan bu toplumsal hareketlilik bir ortak yön ve ortak mücadele içine çekilebildiği her alanda etkili olabilmeyi başarabiliyor. 

Önümüzdeki dönem bu yeni eğilimleri, özellikle yeni muhalif genç kuşaklarda biriken dinamizmi dikkate alan, onları birleştirecek ve kalıcılaştıracak bir devrimci siyasete çağrı olarak gelişiyor. Toplumun ezici çoğunluğunun bu eski düzende yaşamak istemediği böyle bir dönemde, egemenlerin baskı ve zoruyla birlikte muhalefeti kimlikler üzerinden parçalama eğilimlerini de boşa çıkaracak olan, devrimci bir alternatifin her alanda yeni direniş ve örgütlenmeler de yaratarak geliştirmekten başka bir şey değil.