Aydınlık Cuntanın Emrinde
Aydınlık, öncesinde işledikleri siyasi çizginin bir devamı olarak 12 Eylül askeri darbesinin açık bir destekçisi oldu. Aydınlık, Çin Halk Cumhuriyeti’nin ‘üç dünya teorisi’ doğrultusunda Sovyetler Birliği’ni (ABD’den daha tehlikeli) süper güç olarak tanımlıyordu. Bu teori dünyayı üç kısıma bölüyordu. ABD ve Sovyetler Birliği birinci dünyayı meydana getiriyorlardı. Asya, Afrika, Latin Amerika ve diğer bölgelerin gelişmekte olan ülkeleri ‘üçüncü dünyayı’ meydana getiriyordu. Bu ikisinin arasında kalan gelişmiş ülkeler ise ‘ikinci dünyayı’ oluşturuyordu.
Bu teorinin siyasi düzeydeki mücadele hedefi ise birinci ve ikinci dünya güçlerinin birleşerek (ABD’yi de tarafsızlaştırıp) ana tehlike olarak saptanan Sovyetler’i yenilgiye uğratmaktı. Çin (ve tabii takipçileri) tarafından ‘kapitalizme geri dönüşün tamamlandığı sosyal emperyalist bir ülke olarak tanımlanan’ Sovyetler Birliği hedefe konulduktan sonra onun karşısındaki tüm güçler ise müttefik sayılıyordu. Aydınlık, daha sonra mahkeme savunmalarında kendilerinin de ifade ettikleri gibi, henüz 12 Eylül gelmeden ordu ve sıkıyönetim destekçisi olmuş, o günlerde kuruluş aşamasında olan 4. Ordu’nun kurulmasını, SSCB sınırına yerleştirilmesi koşuluyla desteklemişti. Sovyetler baş düşman ilan edildikten sonra, ona karşı olan tüm güçler sınırsızca desteklenirken, kuşkusuz bundan ABD de muaf değildi.
Amerikancılık ve Natoculuk
12 Eylül yargılamasına sunulan TİKP savunmasında bu konu açıkça ortaya konulmaktadır. TİKP’in ‘yurt savunması konusunda ciddi ve sorumlu’ bir tutum alarak NATO ile ilgili ‘geçmiş dönemki yargılarının dahi üstüne düşünerek’, Sovyetler Birliği’ni teslimiyet yönünde bir NATO’dan ayrılışa karşı çıktıklarını ifade etmiştir. Buna göre TİKP, ‘NATO’nun Moskova tehdidi karşısında yarattığı ağırlığı tespit etmiş, Sovyetler Birliği’ni yayılmasını gelmeyen her güce önem vermiştir.’ O yüzden
TİKP Başkanlık Kurulunun NATO Bakanlar Konseyi toplantısı ile ilgili 25 Haziran 1980 günlü bildirisi yoruma yer bırakmayacak kadar açıktır ve şöyle denilmektedir: ‘NATO, değişen dünya durumu nedeniyle bugün Sovyet tehdidine karşı bir savunma örgütü niteliği kazanmıştır. (…) Türkiye İşçi Köylü Partisi NATO’dan Sovyetler Birliği’ni teslimiyet yönünde ayrılışa karşıdır. Bugün Türkiye’nin NATO’dan ayrılması için kampanya yürütenler, ülkemizin bağımsızlığına hizmet etmiyorlar’. (Türkiye İşçi Köylü Partisi İddianame ve Savunma, s. 130)
Aydınlık bu çizgisinin parçası olarak 12 Eylül darbesini, kendi politik çizgilerinin bir parçası saymakta hiç haksız sayılmazlardı. Gün Zileli, anılarında Aydınlık hareketi olarak 12 Eylül sonrasında yaptıkları ilk değerlendirmede orduyu ‘ara güç’ olarak tanımlayarak, görevin bu gücü ‘teşvik etmek olarak’ saptandığını anlatır. Buna göre, “Sovyet sosyal emperyalizminin ülkeyi bölmek için ‘sahte solun’ kendine alet ederek yürüttüğü ‘terör’, aşırı sağcı MHP’nin körüklemesiyle ülke çapında yangına dönüşmüştü. ‘Ulusal güçlerin’ başında gelen ordu, işte bu durumu önlemek için askeri müdahalede bulunmuştu. Stratejik saflaşmada ordu, bizimle Sovyetler Birliği ve ‘terör odakları’ arasında ara güçtü’. Görevimiz bu ‘ara gücü” halkın saflarına kazanmak, Sovyetlerin ve ‘terör odaklarının’ üzerine sürmekti”
Aydınlık Cuntanın Emrine Amade
12 Eylül’den 6 gün sonra, 18 Eylül 1980 tarihinde, o dönemde Aydınlık gazetesi Genel Yayın Yönetmenliği görevini yürüten ve TİKP davası iki nolu sanığı olarak yargılanan Oral Çalışlar imzasıyla Kenan Evren’e gönderilen mektupta da benzer görüşler dile getiriliyordu. Oral Çalışlar, ‘o gün içinde yer aldığım Aydınlık’ın ortak görüşüydü’ şeklinde açıkladığı mektupta cunta için ‘hayatını dahi seve seve feda etmeye hazır’ olduklarını ilan ediyordu. Cunta tarafından kapatılan Aydınlık’ın ‘ikinci bir emirle açılarak’ bu hizmeti yapabilmesi imkan tanımaları rica ediliyordu. O mektupta, Aydınlık’ın ‘bu tarihi dönemde, anarşi ve terör kaynaklarının kurtulmasında kamuoyunun ve halkın en geniş desteğinin sağlanması için üzerine düşeni yerine getirmeye her bakımdan hazır olduğu’ dile getiriliyor, ‘yeni yönetimin ilan ettiği amaçları başarmasına katkıda bulunmak üzere’ görev talep ediliyordu.
12 Eylül’ün ‘sivri gücü’ Aydınlık, ‘ara güç orduyu’ Sovyetler’in üzerine sürmek üzere hazırlık yaparken ordu TİKP yöneticilerine teslim ol çağrısında bulunuyordu. Doğu Perinçek başta olmak üzere belirlenen yöneticiler ‘12 Eylülcülere güvendiklerini göstermek’ üzere teslim olma kararı aldılar. Cunta, bununla da yetinmeyip yurt dışında olan TİKP yöneticisi Musta Kemal Çamkıran’ın da yurda dönerek teslim olmasını talep ediyor, Çamkıran buna karşı çıkmasına rağmen D. Perinçek ve içerideki yöneticiler ise bu talebin yerine getirilmesini istiyor. Sonunda Çamkıran, bir basın toplantısıyla ‘Sovyet sosyal emperyalizmine karşı yurt savunmasına katılmak üzere yurda döndüğünü’ açıklayarak teslim oluyordu.
12 Eylül’ün ‘sivri gücü’ Aydınlık, ‘ara güçle’ karşı karşıya gelmenin hayal kırıklığını yaşayıp, 12 Eylül savunmalarında da kendilerinin aslında ne kadar orducu, NATOcu ve dolayısıyla darbe yanlısı olduklarını anlatıp duruyordu. Aydınlık’ın 12 Eylül öncesi ve sonrasındaki tutumuna ilişkin bu kısa notlar dahi bu hareketin tarihi hakkında olduğu kadar bugünü hakkında da yeterince aydınlatıcı olacaktır. Şimdi, D. Perinçek ve Aydınlık’ın siyasal İslamı faşist rejimin ‘sivri ucu’ olarak üstlendiği göreve bakılarak şaşılacak bir şey yok!