Rejim, Tarikatlar ve Muhalefet

Operasyon dalgasının son hedefi bazı tarikat liderleri oldu. Rejimin tarikat-cemaat ağlarının dışında kaldığı bilinen bazı tarikat liderlerine operasyon, iktidarın bu alanı düzenlemeye yönelik bir hamlesi. 

Bu operasyonların aynı zamanda muhalefet parti ve liderlerine yönelik kuşatmanın da yeni bir halkası olacağı görülüyor. 

Siyasal İslamcı rejim bir tarikat-cemaat iktidarı olarak örgütlenmiş durumda. 

Kamu kaynaklarıyla büyütülmüş olan tarikatların her biri artık okullar, hastaneler, oteller başta olmak üzere tüm ticari alanlarda etkin dev şirketlere dönüşmüş durumda. Neoliberal saldırı ile kamunun boşalttığı tüm alanlar tarikatların ve rejimin sahiplerinin servet kazanma aracı haline geldi.. 

Tarikatlar aynı zamanda açlık ve sefalete mahkum edilen yoksul ve çaresiz insanlar için devasa bir sömürü çarkı olarak işliyor… Büyüklü küçüklü tarikat ağları, yoksul insanların çaresizliğini ve dini duygularını kullanarak sahibi oldukları bu sömürü düzenine razı etmeye çalışıyorlar. 

Bunu yaparken bin bir rezillik içinde insanları kendilerine kul köle ediyor, kadınlar ve çocuklar başta olmak üzere insanlara etmedikleri kötülük bırakmıyorlar…  

15 Temmuz’dan Önce ve Sonra

Bugün tarikatlar-cemaatler bu rejim içinde özellikle 15 Temmuz sonrasında yeniden düzenleniyor. Bu düzenleme, bu yapıların müstakil ve bağlantısız olmalarından çok, rejimin etrafında konumlandırılması üzerine kurulu. TÜGVA başta olmak üzere iktidar doğrudan bu alanı doldururken, tarikat-cemaatleri bu eksende düzenliyor. Diyanet’in de içine yerleştirildiği bu sistemin dışında kalan bazı tarikatlar olmakla birlikte, bunlar da tümüyle sürecin dışında değil. 

Tüm bu gerici yapılar da 12 Eylül’den itibaren adım adım geliştirilen gericilik dalgası içinde palazlandılar. Düzen içindeki siyasetlerle, kimi zaman iktidar kimi zaman muhalefetleri destekleyerek kendi imkânlarını geliştirmenin yollarını aradılar. 

Bazılarının son dönemde İsrail üzerinden ya da başka konularda, iktidara yönelik kimi eleştirileri ile ayrı durdukları da biliniyor. Ancak bu durum onların yoksul halkı sömüren, ülkenin ilerici ve özgürlükçü tüm değerlerini ortadan kaldırma hedefinde birleşmiş karanlığın parçası oldukları gerçeğini değiştirmez. 


Birkaç Söz de Düzen Muhalefetine…

Tarikatlar gerçeği, ülkenin demokratikleşmesinin sadece rejimin aktörlerinin değişmesiyle başarılamayacağının da bir kanıtı. Pek çok tarikat yargıdan emniyete her alanda kadrolaşarak, bir anlamda devletleşmiş durumdalar. FETÖ’nün ülkeyi sürüklendiği karanlık düşünüldüğünde, -Yeşil Kuşak’lardan BOP’lara ipleri emperyalizme bağımlı- bu tür yapıların ülkenin geleceği için nasıl bir riske dönüştüğü de ortada.  Türkiye’nin bu tek adam rejiminden ve onunla birlikte büyütülmüş bu tarikatlar karanlığından kurtulması, örgütlü bir toplumsal mücadeleyi zorunlu kılıyor. Böyle bir mücadele tarikat ve cemaatlere karşı ikirciksiz bir politika üzerine yükselebilir. 

Siyasal İslamcılık üzerinden yapılan demokratikleşme kurgusu Türkiye’yi bugünlere getirdi. Askeri vesayeti ortadan kaldırmak adına desteklenen 2010 referandumundan geçilerek kurulan iktidarın bir ucundaki Cemaat ülkemizi kanlı bir darbe girişimi ile yüz yüze bıraktı…

Bugün de demokratik İslam adı altında rejimle bütünleşme yolları açılarak; bu gerici odaklar, sivil toplumun parçası sayılarak ya da iyisi-kötüsü diye ayrımlar yapılarak yürünecek her yolun sonu aynı yere çıkacaktır. Öte yandan düzen muhalefetin de öteden beri tarikat-cemaat ağlarını karşılarına almamaya, hatta onlarla ilişki kurmaya çalıştığı biliniyor. Son dönemde de muhafazakarlara seslenmek (oy almak!) adı altında,  laikliği ağzına dahi almayan sağa yaslanmış politikaların bir yanı da kimi tarikatlara ittifaka kadar uzanabiliyor… 

Buradan bir çıkış yolu yok… Laiklik ve demokratik bir Cumhuriyet için mücadele, mutlaka bu rejime ve onun eteklerindeki her tür gerici odağa karşı bir mücadele olmak zorundadır.