Anayasa Kapısı Açılırken…

Hatırlanırsa tek adam rejimine geçiş ateşini, “Anayasa fiili duruma uygun hale gelmeli” sözleriyle Bahçeli yakmıştı.

Bahçeli şimdi de seçim ve siyasi partiler yasasının —sistemin ruhuna uygun olarak— değişmesi gerektiğine dair sözleriyle bir anayasa ateşi daha yakıyor.

Erdoğan’ın toplumsal karşılığının ne kadar zayıfladığının, mevcut koşullarda kazanmasının imkânsız olduğunun hepsi farkında… Terörsüz Türkiye sürecinin başında da hedefin Erdoğan’a başkanlık yolunun açılması olduğu yine Bahçeli tarafından ilan edilmiş; Erdoğan ise —tüm mütevazılığı (!) ile— “Ömrüm vefa ettiğince” diye yanıt vermişti.

Seçim ve siyasi partiler yasasına ilişkin değişiklik önerisi bunun bir parçası. Erdoğan’ın aday olmasının ve kazanabilmesinin önündeki engeller kaldırılmaya, tüm sistem sonunda hep Erdoğan’ın kazandığı bir oyuna dönüştürülmeye çalışılıyor.

“Yüzde 50 barajını kaldıralım, en çok oy alan seçilsin…” türünden bir öneri, parçalı bir muhalefet ortamında Erdoğan’ın kazanabileceği bir seçim hesabı olarak ileri sürülüyor. Elbette bu, yeni anayasa ile Terörsüz Türkiye sürecinin içine katılarak, bir barış ve demokrasi havasında hayata geçirilmeye çalışılacak.

Anayasa konusunda farklı tartışmalar da var. Geçtiğimiz haftalarda, parlamenter sisteme dönüşü içeren bir anayasa uzlaşmasının AKP içinde de gündemde olduğu kulis bilgisi olarak yazılıp çizildi…

Bunların muhalefet içinde bir kafa karışıklığı yaratmak dışında hiçbir anlamının olmadığının bilinmesi gerekir. AKP içindeki çelişkiler, post-Erdoğan dönemine geçiş çalkantıları, Bahçeli ile Erdoğan’ın farklılıkları falan… Hepsi tamam ama bütün bunlar da Erdoğan’ın başkanlık koltuğunda kalmasına ne kadar ihtiyaç duyduklarının bir ifadesi.

O yüzden Erdoğanlı bir geçiş dayatmasıyla karşı karşıyayız…

Bu, ABD’nin Orta Doğu’daki yeni düzen arayışının bir ifadesi olarak gelişiyor.

Suriye’de Esad yıkılarak kurulan cihatçı iktidar ilk adım oldu. Türkiye, bu düzende İran’a karşı kuşatmanın merkez ülkelerinden birisi olarak konumlandırılmak isteniyor. Suudi Arabistan ve Pakistan’la imzalanan Mekke Anlaşması da bunun bir göstergesi.

ABD böyle bir süreci bir tür güçlü —tek— adamlar üzerinden kurgulamaya çalışıyor. T. Barrack’ın mutlak monarşi sözleri de bunun bir işareti. Bunu Bahçeli’nin “iki Cumhurbaşkanı yardımcısı olsun, biri Kürt, birisi Alevi olsun” önerisiyle birlikte düşünebiliriz. Öcalan’ın “MHP kadar bu devletin sağlam bir ayağı olacağız” sözleri de yine Barrack’ın yeni Osmanlı Milletler Sistemi önerisindeki, siyasal İslamcılık etrafında kurulacak etnik ve mezhepsel topluluklar rejimiyle birlikte düşünülebilir.

Kürt hareketinin Suriye’de cihatçılara eklenmesinde benzer şekilde, Türkiye’de de benzer bir durum gerçekleştirilmek isteniyor… AKP ve MHP bunu kendi iktidarlarını sürdürmenin de bir fırsat kapısı olarak görüyor. Erdoğan’ın başkanlık koltuğunda kalması, bu geçişin (karşı devrimin) tamamlanmasının olmazsa olmazı görülüyor.

Amerika’nın ve ona bağlı iktidarın kurgusu böyle… Her şey gözümüzün önünde, bu kadar açık ve aleni… İktidarın planı, evet, bu kadar basit ve bu kadar ucuz… Muhalefete yönelik operasyonlar da, Butlan CHP’sinin bir anayasa destekçisi olarak kurgulanması da, Kürt hareketinin muhalefet cephesinden çıkartılmaya çalışılması da, seçim sistemi değişikliği önerileri de; her şey bunun için…

Asıl önemli olan, muhalefetin bu açılan anayasa kapılarından geçerek ülkenin demokratikleşeceği yanılsamalarına ne kadar kapılacağı…

Düzen muhalefetinin bugüne kadarki yanlışları… Kürt hareketi yöneticilerinin bir ucu anayasaya açılan yönelimlerinin yarattığı savrulmalar, en büyük olumsuzluk olarak öne çıkıyor. DEM İmralı Heyeti görüşme notlarının manipülasyon olduğunu söylerken haklı olabilir, ama gerçekten görüşülen ne sorusuna da kimse bir yanıt vermiyor.

Bütün bunlar, çeyrek yüzyıllık AKP iktidarının her kritik etabında yaşadıklarımız ve özellikle de muhalefet içinden çıkan birilerinin yaşattıkları, bağımsız, birleşik ve devrimci bir toplumsal muhalefet gücünün ne kadar zorunlu ve hayati olduğunu ortaya koyuyor.


26 Ağustos Çarşamba, YOL Güncel