19 Mart ve Gençlik Mücadelesi
19 Mart gençlik mücadelesi için yeni bir dönemin başlangıcı oldu. Uzun zamandır bir geri çekilme içinde olan gençlik muhalefetinin yeni döneminin işaret fişeklerinin ortaya çıktığı bu dönem, yeni bir devrimci genç siyasetini de gündeme getiriyor.
Çocukları için güvencesizlik ve ucuz işgücü ordusunun bir parçası olmak dışında bir seçenek bırakılmadı. Üstelik bu eşitsizlik tablosuna, AKP iktidarında bir alışkanlık haline gelmiş olan sınav ve diploma şaibelerinin yarattığı güvensizlik de ekleniyor.
Üniversite eğitimi, geniş gençlik kesimleri için erişilemez hale geldi. Şehir dışında okumak; barınma, beslenme ve ulaşım gibi temel ihtiyaçlara erişimin zorlaşmasıyla neredeyse imkânsız durumda. Pek çok öğrenci, ayakta kalabilmek için tam zamanlı çalışmak zorunda bırakılıyor. Ancak tüm bu çaba bile mezuniyet sonrası işsizlik gerçeğini değiştirmiyor. Bugün üniversite diploması, iş güvencesi anlamına gelmiyor; gençlerin büyük kısmı ya işsiz ya da istediği, eğitimini aldığı mesleği yapamıyor.
Bu geleceksizlik sarmalına karşı kendi sözünü, itirazını taşıdığı her yerde tek adam rejiminin şiddetine maruz kalan, yıllarını demokratik bir ülkede var olma umuduyla geçirmiş gençlik kesimleri artık kendi geleceğine sahip çıkmak için ileri atılıyor; 19 Mart direnişi bunun en önemli göstergesi olarak yaşandı.
Gençler kendi geleceklerine sahip çıkma mücadelesini, ülkenin kaderiyle birleştiren bir çizgi etrafında birleşerek mücadele etti. Bu, aynı zamanda muhalefetin Meclis’e sıkışmış, kişiler etrafına dizili popülist siyasetlerinin de bir reddi olarak, tam da “Mitinge değil, eyleme geldik” sözündeki yeni bir siyaset tarzının da ifadesi olarak gelişti.
Birden ortaya çıkmış gibi görünen bu direniş eğilimi, siyasal İslamcı faşist rejimin karanlığına karşı yıllardır çeşitli gündemlerde kendini gösteriyordu. Boğaziçi direnişi, ODTÜ’den Hacettepe’ye kadar yükselen eylemler, KYK yurdundaki ihmaller sonucu Zeren Ertaş’ın hayatını kaybetmesi, İkbal Uzuner ve Ayşenur Halil’in katledilmesine karşı onlarca ilde gerçekleştirilen yürüyüşler ve daha birçoğu, AKP-MHP rejiminin yarattığı karanlığa karşı gençliğin biriken tepkilerinin de bir ifadesiydi.
Bu direniş, birikmiş tepkiler üzerine yükselen eylemlerle; Beyazıt’ta yıkılan barikatlardan ODTÜ’ye ve birçok üniversiteden meydanlara uzanan direniş dalgasıyla, yeni bir gençlik mücadele döneminin de kapılarını sonuna kadar araladı. Gençliğin birleşik eylemleri üzerinden yükselen hareket içinde ortak mücadele zeminleri olarak ÖTK’ların örgütlenmesi ve boykotlar etrafında demokratik mücadele zeminlerinin inşa edilmesi, yeni dönemin en önemli kazanımları olarak öne çıktı.
Bu direniş dalgası yalnızca üniversitelerle de sınırlı kalmadı. Proje okul uygulamasıyla Türkiye’deki köklü liselerdeki öğretmenlerinin sürgün edilmesine karşı binlerce liseli, okullarında ve meydanlarda “Projeniz Değiliz!” etrafında mücadeleye atıldı.
Özetle, 19 Mart’tan itibaren başlayan öğrenci hareketi çeşitli etaplardan geçerek ve ana gündemleri zaman zaman değişerek ilerledi. Tutuklu öğrencilerin serbest bırakılması ve proje okul uygulaması gibi ana gündemlerin hepsi, AKP-MHP rejimi karşısında demokratik ve özgür bir Türkiye talebi etrafında birleşti.
Bu siyaset etrafında en geniş gençlik kitleleriyle birlikte gerçekleştirilen eylemler; hareketi büyüten, ilerleten eylemler oldu. On binlerce öğrencinin katıldığı 25 Mart “Kayyım rejimine son!” yürüyüşü, Seğmenler buluşması, 1 Mayıs’ta üç büyük şehirde kurulan ve on binlerce öğrencinin katıldığı öğrenci kortejleri, bu eylemlere başlıca örnekler.
Bu siyaset tarzının uygulanmadığı, bölük pörçük kitlenin bütününü değil küçük bir kısmını hedef alarak gerçekleştirilen faaliyetler ise (Cevahir AVM eylemi, İstanbul 6 Mayıs anması vb.) hareketi daha fazla parçaya ayıran, kalıcılaşma ihtimalini azaltan eylemlerdi. Dolayısıyla 19 Mart deneyiminin toplumsal muhalefete ve öğrenci hareketine öğrettiği en önemli şey, siyasal İslamcı faşist rejime karşı yürütülen mücadelenin en geniş kitleyle birlikte, birleşik ve örgütlü bir şekilde yürütülmesi zorunluluğudur.
Eğer gerçekten geleceğimizi kazanmak istiyorsak, her alanda birleşik bir mücadelenin geliştirilmesinden başka yol yok. Önümüzdeki dönemin devrimci genç siyasetinin en önemli görevi, gençliğin birleşik mücadelelerinin örgütlendirilmesi olacaktır.
Bu direniş içerisindeki kimi hatalı eğilimleri de böyle bir birleşik mücadele anlayışı doğrultusunda ele almak gerekir. Kimi siyasetler, gençliğin mücadelesini bir A Partisi-B Partisi meselesine dönüştürerek, gençliğin eyleminin birliğini dağıtma pahasına kendi çıkarlarını öne koyan yaklaşımlar içerisinde oldu. Geniş kitle hareketinden küçük pay kapmayı esas alan ve bunun etrafında birbiriyle rekabet eden kesimler, gençlik eylemlerinin karşısına eylemler koymaya kadar varan tutumlar takınabildi. Hatta bazıları gençlik eyleminin önüne bayrağını koymaya çalışarak öncülüğü (!) kimseye kaptırmadı!
Bir başka uçta da gençliğin kolektif hareketinden ve birleşik eylemlerinden kopartılmış, sözde militanlık adına girişilen dar eylemler etrafında örgütlenen marjinalizm vardır! Bu marjinalizmin bir başka ifade biçimi ise geniş gençlik kesimleri içindeki farklı eğilimleri bir mücadele konusu haline getiren, bunun için kendi sosyalistliğini (!) biricikleştirerek ulaşılmaz kılan, ilerici gençlik kesimlerinin her tür eğilimini dışlayan bir ayrışmayı marifet bilmektir!
Dev-Genç’ten bugüne uzanan devrimci genç siyaseti, her şeyden önce bu marjinalizmin kökten reddedilmesine dayanan bir siyaset anlayışının ifadesidir! Devrimci genç siyaseti, gençlik mücadelesinin ihtiyaçlarına değil, uydusu olduğu partinin ihtiyaçlarını gençliğe dayatan, kendinden menkul öncüler etrafında kümelendirilmiş komsomol tipi örgütlenme anlayışları karşısında, gençliğin bağımsız ve demokratik hareketini geliştirme üzerine kuruludur.
Bu anlamda da önümüzdeki temel görev, gençliği geleceksizliğe sürükleyen bu kapitalist neoliberal düzene ve onun taşıyıcısı olan siyasal İslamcı karanlığa karşı olan tüm gençlerin; ilerici, demokrat, yurtsever, devrimci tüm gençlik kesimlerinin eyleminin ve mücadelesinin birliğinin sağlanması doğrultusunda mücadele etmektir.
Böyle bir mücadele, gençliği “vekil ile tavlama” türü oportünistliklerle ya da kitlenin demokratik katılımından kopartılmış temsiller üzerinden iktidar kapma yarışlarıyla örgütlenemez.
SOL-GENÇ, bu direniş içinde gençliğin birleşik eyleminin örgütlenmesini esas alan bir yaklaşımla, ÖTK’lardan boykotlara kadar her aşamada bunun gerekleri doğrultusunda mücadele etti. Forumlardan 1 Mayıs’lara mücadelenin her etabını bu anlayışla örgütlerken, hareketin demokratik birliği etrafında 1 Mayıs’ta İstanbul’da, Ankara’da, İzmir’de binlerle yürüyen öğrenci kortejlerinin yürütücüsü ve örgütleyicisi olmuştur. Eskişehir’de, Çanakkale’de, Trabzon’da, Konya’da ve daha birçok şehirde 1 Mayıs meydanlarında “Gelecek Bizim” sözünü büyütmüştür.
19 Mart direnişinin bir parçası olarak hareketin içinde ve onunla birlikte gelişen SOL-GENÇ, bu mücadeleyi geliştirme sorumluluğu ile şimdi bir adım ileri atarak gençliğin kaderini ülkenin kaderiyle birleştirerek, yarınlarımızı gericiliğin pençesinden kurtarmak için mücadelesini büyütecektir.
Gençliğin eyleminin ve mücadelesinin birliği, bu anlamda önümüzdeki dönemde de tek bir forma sıkışmayacak; farklı örgütlenmelerin birbirinin karşısında konumlandırılmadan sürdürüleceği çoklu örgütlenmeler olarak kurgulanmalıdır. Gençliğin demokratik mücadele mevzileri olarak SOL-GENÇ’in her üniversitedeki örgütlenmelerinin güçlendirilmesi ve geliştirilmesi, gençliğin birleşik ve demokratik mücadelesinin en önemli güvencesi ve kurucusu olacaktır.
Devrimci gençler, ülkemizin şimdi içerisine sürüklendiği Ortadoğu bataklığı içinde, Cumhuriyet’in tüm ilerici birikimlerinin de sonunun getirilmek istendiği karanlık gidişata karşı, üniversitelerden liselere her alanda en ön saflarda mücadeleyi göğüsleyecektir.
DEV-GENÇ’in 6. Filo’yu denize döken iradelerinden, köylülerin hak arayışlarından işçi direnişlerine uzanan mücadelelerinden, 70’lerin ikinci yarısında faşizme karşı yükselen direnişlerden, ODTÜ-ÖTK’ları yaratan devrimci yollardan bugüne uzanan onurlu mücadele geleneğimizin birikimleri, bu mücadelemizde en büyük güvencemiz olmaya devam edecektir.
Böyle bir kararlılık ve iradeyle 19 Mart’ta sokakları dolduran, üniversitelerden, liselerden taşan mücadeleyi hep birlikte büyütmek için ileri!